Α τάξη, project "Αλλάζω", οι συμπρωταγωνιστές της ιστορίας

Ο μπάρμπα Μύθος:

Ο μπάρμπα Μύθος είναι ένας βοσκός. Ξέρει να εκτιμάει αυτό που άλλοι θεωρούν δεδομένο. 
Νιώθει έκπληξη κάθε φορά που βλέπει τον ήλιο ν’ ανατέλλει. Το μαύρο του σκοταδιού που φεύγει και δίνει τη θέση του στα άπειρα χρώματα, πλημμυρίζει την καρδιά του με μια ανείπωτη χαρά.

Όταν λοιπόν ξημερώνει, τα πρόβατά του τον καλούν να τα πάει να βοσκήσουν. Βελάζουν ενθουσιασμένα, γιατί μπορεί να μην έχουν ρολόι στα πόδια τους, αλλά ήξεραν την ώρα καλά. Ο ήλιος και το φεγγάρι τους τα λένε όλα.

Βγαίνει ο ήλιος και η φύση ξυπνάει; Ξυπνούν και τα στομάχια τους και φωνάζουν… «σηκωθείτε ήρθε η ώρα, πάμε για φαΐ. Βελάξτε να ξυπνήσει κι ο μπάρμπα Μύθος»
….και ..μπεεεεεεεε!

Ο μπάρμπα Μύθος είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Δεν έχει  πολλά πράγματα να γνοιαστεί.

Έχει μόνο τα πρόβατά του και ζει στη φύση. Η φύση όχι μόνο δεν χρειάζεται φροντίδα, αλλά φροντίζει τον μπάρμπα Μύθο και τα πρόβατά του.

Ποιος τους φτιάχνει το χορτάρι;
Ποιος τους δίνει το νερό;
Ποιος ανατέλλει τον ήλιο;
Ποιος το φεγγάρι;

Είναι τόσο ευτυχισμένος που ακόμα κι όταν ο ουρανός θυμώνει επειδή έχει ξεχάσει να ποτίσει τη γη και μαζεύει τα σύννεφα του για να βρέξει, ο μπάρμπα Μύθος, δεν φοβάται ούτε τις αστραπές, ούτε τους κεραυνούς. Ξέρει πως όλα είναι φύση.

Το μόνο που κάνει ο μπάρμπα Μύθος για τη φύση, ήταν να προσέχει, να μην την στεναχωρεί. Λυπάται πολύ, όταν οι επισκέπτες του βουνού αφήνουν τα σκουπίδια τους.

Μπάρμπα Μύθος και Κλειώ

Η Κλειώ
Καταλαβαίνω τα πάντα μέσα από τους ήχους που παράγουν.
Οι ήχοι είναι μελωδία, αρμονία, μουσική. Άρχισα να αγαπώ τη μουσική. Αν «μιλάς» με τη μουσική δε χρειάζεται να μιλάς καμιά άλλη γλώσσα. Οι άλλοι καταλαβαίνουν! Και χαμογελούν. Και με τα χαμόγελα γράφεται μουσική. Η μουσική των ανθρώπων, η μουσική του κόσμου. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για μένα και τη ζωή μου εδώ... 

Η κυρά των κυκλάμινων
Λέγεται "κυρά των κυκλάμινων", γιατί φροντίζει να κινείται, όσο μπορεί, να σκέφτεται και να ξεκουράζεται, κοντά σε κυκλάμινα... Όταν διάβασε ένα ποίημα σχετικά με τα κυκλάμινα ενθουσιάστηκε! Δεν ήταν η μόνη που εκτιμούσε αυτή την εύθραυστη ομορφιά του κυκλάμινου. Έγραφε στο ποίημα....  

Μικρὸ πουλὶ τριανταφυλλί,
δεμένο μὲ κλωστίτσα,

μὲ τὰ σγουρὰ φτεράκια του στὸν ἥλιο πεταρίζει.

Κι ἂν τὸ τηράξεις μιὰ φορά,
θὰ σοῦ χαμογελάσει

κι ἂν τὸ τηράξεις δυὸ καὶ τρεῖς,
θ᾿ ἀρχίσεις τὸ τραγούδι.

Γιάννης Ρίτσος - Το κυκλάμινο

Όμως...
Για να δεις την "κυρά", πρέπει να κλείσεις τα μάτια σου. Αν την ρωτήσεις κάτι κοιτώντας την μόνο με τα μάτια, πετρώνει. 
Ζωντανεύει και την νιώθεις να σου μιλάει, μόνο αν την κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής σου. 

Αυτό συμβαίνει επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι βλέπουν την αλήθεια μόνο με τα μάτια. Κάνουν λάθος. Πολλές φορές για να δεις την αλήθεια πρέπει να έχεις τα μάτια κλειστά. 

Τότε μπορείς να κάνεις έναν διάλογο με την καρδιά σου, με την ψυχή σου με τον ίδιο σου τον εαυτό δηλαδή.... και αποφασίζεις. Τότε έχεις πραγματικά "δει". 

Έτσι μπορείς πραγματικά να "νιώσεις". Να στεναχωρηθείς επειδή αξίζει, να κλάψεις επειδή το χρειάζεσαι, να χαρείς, να μοιραστείς, να..., να....

Ένα είναι το βέβαιο...μετά από μια τέτοια διαδικασία είσαι πάντα χαμογελαστός και μαθαίνουν και τα μάτια σου να βλέπουν καλύτερα. Έχεις ξεπεράσει τη δυσκολία κι αυτό γεννά μόνο όμορφα συναισθήματα.

Τότε λοιπόν, όχι μόνο "βλέπεις" την κυρά αλλά παίρνεις και από τη δύναμη της. Γίνεσαι δυνατός και εκφράζεσαι. Τότε ξέρεις τι συμβαίνει;.....Η κυρά σου χαμογελάει. Κι αν το κάνεις πολλές φορές..."θ' αρχίσεις το τραγούδι"!  

Α τάξη - project "Αλλάζω".......Η ιστορία μας μόλις άρχισε...

Μια ιστορία που ελπίζουμε να βοηθήσει τους μικρούς μας μαθητές να βιώσουν, να συνειδητοποιήσουν, να ορίσουν, να αναγνωρίσουν και να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους. Ένα "ελπίζουμε",  που ίσως και να τους αλλάξει ή τουλάχιστον θα τους δημιουργήσει την ευκαιρία...

Θέλουμε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη ο ένας του άλλου να συνεργαστούν, να μπορούν να μοιραστούν σκέψεις, όνειρα, εμπειρίες, στιγμές..

Οι μαθητές ρωτήθηκαν ξεχωριστά '' πώς νιώθεις αυτή την στιγμή '' χωρίς να καταφέρουν να ανταποκριθούν στο ερώτημα, ίσως γιατί δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

"Εξανθρωπίζουμε αυτό που γίνεται στον κόσμο και στον εαυτό μας, με το να μιλάμε γι αυτά που συμβαίνουν – και κατά την διάρκεια του λόγου μας, μαθαίνουμε να είμαστε άνθρωποι". 

Hannah Arendt, 14 Οκτωβρίου 1906 - 1975, Γερμανίδα πολιτική επιστήμονας και φιλόσοφος.)

Στη φετινή διαδρομή πέρα από τους ήρωες της δικής μας ιστορίας, ζητήσαμε από τους μαθητές σε συνεργασία με τους γονείς τους,  να κατασκευάσουν ένα "δικό τους" ανθρωπάκι που θα τους συντροφεύει και θα τους βοηθήσει να εκφράσουν ή και να ελέγξουν  τα συναισθήματά τους καθώς θα βιώνουν ξεχωριστά και ως ομάδα, καταστάσεις στην καθημερινότητα τους.

Η κατασκευή του "πρωταγωνιστή" μας,  θέλαμε να γίνει χωρίς έξοδα με υλικά που είχαν στο σπίτι τους ...
και  ξ ε κ ι ν ή σ α μ ε  την αναρρίχηση.....

Τοποθετήσαμε γεωγραφικά τον πρωταγωνιστή (τον ονομάσαμε "μπάρμπα Μύθο") σε ένα βουνό. Το βουνό επιλέχτηκε γιατί αν είναι μια φορά δύσκολο το να ανέβει κανείς...είναι πολλές φορές δύσκολο να μείνει σ' αυτό.

Γιατί όμως οδηγηθήκαμε σ' αυτό το "σκηνικό";

Γιατί, απ' ό,τι λένε οι παππούδες,  η μοναξιά που συνήθως νιώθουν οι επισκέπτες ή οι μόνιμοι κάτοικοι των βουνών γίνεται τελικά η καλύτερη συντροφιά τους. 
Αυτή η ορεσίβια μοναξιά δίνει την ευκαιρία στον άνθρωπο να μιλήσει με τον εαυτό του. 

Από πάνω του τα σύννεφα κι ο ουρανός από κάτω μια πόλη, ένα χωριό, ένα ποτάμι, μια πεδιάδα, ένα κάτι τέλος πάντων.... κάπου μακρυά. 

Εκεί ο άνθρωπος νιώθει τη συμπαντική του μικρότητα μπρος στο μεγαλείο της πλάσης, στρέφεται στον εαυτό του, προβληματίζεται, συζητά, αναθεωρεί και τελικά επαναπροσδιορίζεται.

Το "καύσιμο" αυτής της "διαλεκτικής διαδρομής", μόνο ένα πράγμα μπορεί να είναι. Το συναίσθημα! Ή πιο καλά... ένας κατακλυσμός συναισθημάτων. Και όταν συζητήσει με τον εαυτό του, μέσα στη θάλασσα χρωμάτων, οσμών, εικόνων και συναισθημάτων...αλλάζει ο άνθρωπος. 

Αναθεωρεί τι αξίζει και τι όχι. Βλέπει ''μικρά κι ασήμαντα'' πράγματα ...μια μέλισσα, ένα φύλλο, πως "δίνουν" μεγάλα χαμόγελα. Στην εποχή μας λοιπόν αυτός είναι ο στόχος. Αυτά τα μικρά "τίποτα" που στο φυσικό τους περιβάλλον ξέρουν πως να μας κάνουν τελικά, να νιώθουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Επεξεργασία του "Εε"...

Οι μαθητές εντοπίζουν το γράμμα "Ε" στο κείμενο του μαθήματος και προσπαθούν να διαβάσουν κάποιες λέξεις. Στη συνέχεια γίνεται ανάλυση και σύνθεση της λέξης "έλα".

Οι μαθητές όμως, μαθαίνουν τη λέξη "έχει" ολικά. 

Πραγματοποιούνται προφορικές ασκήσεις για καλύτερη κατανόηση του. 

Π.χ. 

• Τι έχει μέσα η κασετίνα σου; 
• Τι έχει δίπλα του ο Γιάννης;

Καθένας το κατέγραψε σε χαρτί Α4, στο τετράδιο του, στον πίνακα.
Πήραμε τις πλαστελίνες μας και δημιουργήσαμε ένα τρισδιάστατο "έχει".. 

Παίξαμε με κάτι που μας άρεσε, αλλά και κατακτήσαμε κάτι, που νόμιζε πως θα μας δυσκολέψει!

έτσι δηλαδή...

δεν αφήσαμε όμως και τους γεωπίνακες ανεκμετάλλευτους....

Γεωπίνακες..και γεωμετρικά σχήματα..

Στο κεφάλαιο αυτό οι μαθητές μαθαίνουν ν' αναγνωρίζουν τα σχήματα και να ονομάζουν

τα γεωμετρικά στερεά. 

Στόχος: 

Να αποκτήσουν ευχέρεια στο να ονομάζουν σωστά τα βασικά σχήματα τα οποία βρίσκονται δίπλα τους. Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά έχουν εμπειρία από το χώρο που ζουν και δραστηριοποιούνται. Τα παιχνίδια τους, τα έπιπλα στο σπίτι, εικόνες από την τηλεόραση.

Αφού χωριστήκαμε σε ομάδες γνωρίσαμε τους γεωπίνακες που μας προκάλεσαν μεγάλο ενθουσιασμό και έκπληξη! 

Θα έπρεπε να καταφέρουμε να φτιάξει η κάθε ομάδα διαφορετικά σχήματα με τα χρωματιστά λαστιχάκια που είχαμε. 

Δυσκολευτήκαμε στην αρχή γιατί δεν μπορούσαμε να συνεργαστούμε.. 

Ο καθένας ήθελε να κάνει τα δικά του!

Τελικά τα καταφέραμε. 

Στη συνέχεα τα συγκρίναμε και είπαμε ποιο είναι μεγαλύτερο αφού μετρήσαμε πρώτα τις βίδες.

΄Ηταν κάτι διαφορετικό και πολύ διασκεδαστικό.. Συνεχίσαμε και φτιάξαμε διάφορα αντικείμενα με σχήματα.. ένα δέντρο, ένα σπίτι, τον ήλιο.. Θέλαμε να συνεχίσουμε αλλά χτύπησε το κουδούνι.

Μια "α-μήχανη" πορεία!

Βλέπουμε το σχολείο σαν ένα ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας που πέρα από τις γνώσεις

που προσφέρει, ανοίγει δρόμους και, χαράσσει πορείες, διαπαιδαγωγώντας τον αυριανό πολίτη. 

Προσπαθώντας λοιπόν να ανταποκριθούμε στους στόχους μας, το σχολείο μας, σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, αλλά και το Δήμο Ηρακλείου Αττικής, οργανώνει μια ιδιαίτερη πορεία. 

Όχι πορεία διαμαρτυρίας, όχι αγανάκτησης, αλλά μια πορεία συνεργασίας. 

Θα χρησιμοποιήσουμε ένα μέσο μεταφοράς που έχει τόσο παραμεριστεί από τη σημερινή αγχωτική κοινωνία. Θα κάνουμε μια βόλτα χωρίς τη χρήση καμιάς μηχανής. 

Μια "α-μήχανη" πορεία!

Μια ποδηλατοπορεία!

Στόχος μας... Να μυήσουμε τους μαθητές μας, αλλά και όσους συμμετέχουν, στους εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης μέσα στην πόλη, με σεβασμό στο περιβάλλον και στον πολίτη. 

Πότε;

Την Κυριακή 9 Οκτωβρίου! στις 09:00

... Θα ξεκινήσουμε από την παιδική χαρά που βρίσκεται δίπλα στο 14ο Δημ. Σχ. Ηρακλείου και θα τερματίσουμε στην Κεντρική Πλατεία του Ηρακλείου. 

Ποια διαδρομή θα ακολουθήσουμε;

• Το μαύρο βέλος είναι το σημείο εκκίνησης της πορείας.
• Το "Χ" είναι το σημείο τερματισμού στην κεντρική πλατεία του Ηρακλείου. 

O Δήμος έχει φροντίσει να υπάρχει προστασία της πορείας,  με συνοδεία από την Τροχαία και οχήματα του Δήμου.

Μεταξύ μας...Τι έχουμε στο νου; Τι θα θέλαμε για τους μαθητές μας- τα παιδιά μας- τους δημότες;

Θα θέλαμε κάποια στιγμή να δούμε ένα παρόμοιο βίντεο γυρισμένο στο Ηράκλειο.
Το δικό μας Ηράκλειο.

Υπερβολές θα σκεφτείτε... Σωστά... 

Προσπαθούμε για το 10, ελπίζουμε στο 9 έτσι ώστε να μας μείνει το 8  να παλέψουμε να το κρατήσουμε στο 7 και να εδραιωθεί το 6. Πάνω από το μέσο όρο δηλαδή :-)

Ως προς τη συμμετοχή σε αυτή την προσπάθεια:

• Η διαδρομή είναι αυτή που εμφανίζεται στην εικόνα
  
• Η εκτιμώμενη διάρκεια της διαδρομής είναι 1 ώρα.
• Κάθε παιδί θα πρέπει να μπορεί να συνοδευτεί από γονέα ή κηδεμόνα. 
• Δεν είναι υποχρεωτική η συμμετοχή ούτε υπάρχει υποχρέωση στην ολοκλήρωση της πορείας. 
• Τα μέτρα ασφαλείας στην οδήγηση ποδηλάτου μπορούν (και πρέπει) να τηρηθούν μόνο από τον καθένα (π.χ. κράνος)
• Οι κανόνες κυκλοφορίας τηρούνται. Αν χρειαστεί κάποια τροποποίηση, περιμένουμε την απόφαση της Τροχαίας, δεν αυτενεργούμε.  
• Καθένας που συμμετέχει σ΄ αυτήν την πορεία - προσπάθεια, συμμετέχει με δική του ευθύνη.

Αφού λοιπόν τα προτείναμε, τα σχεδιάσαμε και τα ετοιμάσαμε, ζητήσαμε από τους μαθητές της Α τάξης να μας ζωγραφίσουν ...πώς βλέπουν το ποδήλατο!

τα αποτελέσματα...τουλάχιστον εντυπωσιακά...και Α τάξεως!!!

Παιχνίδι ονομάτων..

Θέλαμε να μάθουμε τα ονόματα των συμμαθητών μας. Αν και είμαστε δύο βδομάδες μαζί συχνά μπερδευόμαστε.

Αποφασίσαμε λοιπόν, να παίξουμε ένα παιχνίδι.

Καθήσαμε σε κύκλο και κάθε μέλος της ομάδας είχε στη διάθεση του ένα μουσικό όργανο. 

Ένας ένας με τη σειρά λέει το όνομα του, παίζοντας το ρυθμικό σχήμα που αυτός ήθελε.

Κάθε φορά που έλεγε κάποιος το όνομα του, όλη η ομάδα το επαναλάμβανε με το αντίστοιχο ρυθμικό σχήμα. Στη συνέχεια κάποιος ξεκινούσε παίζοντας το "όνομα" του άλλου. Κάποιες φορές μπερδευόμασταν ...

Στο τέλος του παιχνιδιού καταφέραμε να θυμόμαστε αρκετά από τα ονόματα των καινούριων μας φίλων.

Φθινόπωρο.... φθίνω (λιγοστεύω) + οπώρα (φρούτο)

Το ημερολόγιο μίλησε! 
Ο  Σεπτέμβριος βιάζεται να φύγει κι ετοιμάζει την υποδοχή του Φθινοπώρου. Είναι πολύ αγχωμένος, γιατί έχει ένα σωρό ετοιμασίες.  

Έρχεται η εποχή που τα φύλλα κιτρινίζουν, όχι από τη ζήλια τους ούτε από το κακό τους. Κιτρινίζουν γιατί έτσι είναι ο κύκλος της ζωής. Είναι η εποχή που τα σχολικά καράβια έχουν σαλπάρει. Και επειδή στεναχωριέται το καλοκαίρι, κλαίει. Κι όταν το καλοκαίρι κλαίει....τα δάκρυά του, τα λέμε Πρωτοβρόχια.

Παρατηρήσαμε λοιπόν τις αλλαγές που γίνονται γύρω μας. Όσες μπορέσαμε βέβαια, στο αστικό περιβάλλον που ζούμε.

Ενημερώσαμε τις αισθήσεις μας να είναι έτοιμες. Να μην τους ξεφύγει τίποτα.

Εντοπίσαμε φύλλα. Τα σηκώσαμε από τη γη και τα μεταφέραμε στην αίθουσα μας. Τα προσέξαμε πολύ. Ξέραμε ότι κοιμούνταν ανάλαφρα καθώς ετοιμάζονταν να ταΐσουν το δέντρο της ζωής. Της ίδιας ζωής που τα γέννησε κι αυτά. 

Τα κοιτάξαμε λοιπόν μέσα στον ανάλαφρο ύπνο τους. Σχεδιάσαμε ακόμα πιο προσεκτικά το περίγραμμά τους. Προσπαθήσαμε να δούμε με τι μοιάζουν. Κάναμε τις προτάσεις μας!

Τέλος σκεφτήκαμε να κάνουμε τα φύλλα μας να "ζήσουν" πιο πολύ. Ας μας συγχωρέσει το δέντρο της ζωής που του στερήσαμε λίγο από την τροφή του!

Κολλήσαμε τα φύλλα αυτά σε χαρτόνι και προσθέσαμε μια ανθρώπινη πινελιά στη νέα τους εικόνα. Κορδέλες!!! Χρωματιστές κορδέλες που θα λένε πάντα το όνομά μας. 

Καλό μας Φθινόπωρο

Α τάξη..παίζουμε, μαθαίνουμε, χαμογελούμε, δημιουργούμε, ανακαλύπτουμε, εκφραζόμαστε..

Μια νέα σχολική χρονιά μόλις ξεκίνησε!

Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα φιλικό και άνετο κλίμα μέσα στην ομάδα. Στη διαδικασία 

αλληλογνωριμίας μας, θέλουμε να νοιώθουμε άνετα.

Αποφασίσαμε λοιπόν, να παίξουμε παιχνίδια γνωριμίας από τη μια για να γνωριστούμε κι από την άλλη για να δημιουργήσουμε ένα θετικό κλίμα, μια ζεστή ατμόσφαιρα.

Επιλέξαμε μουσικά οργανάκια. Ένα τύμπανο και ξυλάκια. Ο καθένας μας έπαιξε ένα από αυτά και είπε δυνατά το όνομά του. 

Οι υπόλοιποι επανέλαβαν το όνομα του παιδιού κάνοντας παλαμάκια με τον ίδιο ρυθμό.

Στη συνέχεια όποιος έπαιζε το οργανάκι, το έδινε σε όποιο παιδί ήθελε ...αρκεί να θυμόταν το όνομά του!

Φτιάξαμε και αστεράκια από χαρτί και η δασκάλα μας έγραψε τα ονόματά μας.

Επιλέγαμε ένα από αυτά και αφού βρίσκαμε σε ποιον ανήκει το αστεράκι το βάζαμε μαζί στην πόρτα της τάξης.

Καλή αρχή σε όλους. 

Καλό καλοκαίρι...

Μια σχολική χρονιά είναι ένα βιβλίο...είναι ένα ταξίδι... είναι μια πορεία... και... είναι ''καταδικασμένο'' να φτάσει σ' ένα προορισμό, σ' ένα τέλος. Όμως έχουμε όλες τις δράσεις, της μέχρι τώρα πορείας, να μας συντροφεύουν... 

Το ταξίδι το δικό μας, διήρκεσε τρία χρόνια. Μέσα σ' αυτά...γνωριστήκαμε, παίξαμε, μάθαμε, γελάσαμε, στεναχωρηθήκαμε.... δεθήκαμε.

'Ηρθε η στιγμή που οι δρόμοι μας χωρίζουν. Δεν σταματούν. Χωρίζουν. Είναι μια από αυτές τις "στιγμές" που μας ταξίδεψαν στο "ταξιδεύοντας". Τέτοια είναι. Από αυτές που, από στιγμές αποκτούν διάρκεια και μας σημαδεύουν. 

Ήταν όμορφα, όλα ήταν όμορφα . Ακόμα και τα άσχημα όσα λίγα κι αν ήταν, γίνονται στο τέλος όμορφα, αν το θέλουμε...και το θέλουμε, έτσι δεν είναι; 

Το ταξίδι μας λοιπόν έφτασε στο σημείο που πρέπει να ξαναρχίσει. Για τον καθένα μας ξεχωριστά. Μένουμε στο ίδιο σκάφος, αλλά ακολουθούμε άλλες πορείες πλέον. 

Για να χαμογελάμε όταν θυμόμαστε και να έχουμε λόγους να ανακαλούμε και να αναπολούμε...

Γι αυτό...

...με αφορμή το ποίημα ''Γεια σου χαρά σου Βενετιά ''και αφού ακούσαμε το ομώνυμο τραγούδι αποφασίσαμε να χωριστούμε σε ομάδες και να συλλέξουμε πληροφορίες για τα ελληνικά μας νησιά. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς μέσα από το μάθημα της Ιστορίας και με τους "ταξιδευτές του ονείρου '' που επισκέφτηκαν κάποια από αυτά τα γνωρίσαμε, ασχοληθήκαμε και συζητήσαμε για τις ομορφιές τους αλλά και για τους πολιτισμούς που είχαν αναπτύξει..

Συγκεντρώσαμε τα ήθη και έθιμα που βρήκαμε, φωτογραφίες και χρήσιμες για εμάς πληροφορίες και φτιάξαμε με χαρτί του μέτρου ένα zine και σας το παρουσιάζουμε.

Καλό καλοκαίρι

Οι περιπέτειες του Οδυσσέα

Ακούσαμε για την περιπετειώδη επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Δεν την γνωρίσαμε, αλλά την περιγράψαμε, την αφηγηθήκαμε, και στοχεύοντας στη συναισθηματική έκφανση του μεγάλου ταξιδιού... ενεργοποιήσαμε την αχαλίνωτη παιδική μας φαντασία, με τη δημιουργία να είναι η φυσική της συνέπεια. 

Με τα πιο προσφιλή μας εργαλεία...τα χρώματα, εικονοποιήσαμε τις στιγμές που "είδαμε" με τα δικά μας μάτια.

Τα υλικά που χρησιμοποιήσαμε ήταν χαρτόνια Α3, ξυλομπογιές, μαρκαδόροι.

Για να λειτουργικοποιήσουμε τα έργα μας και για να μην περάσουν απλά στο αρχείο των δράσεών μας, τα πλαστικοποιήσουμε και τα κάναμε σουπλά.